Het verhaal van Afrika vertellen: Reflecties van de winnaars van de Go2Africa en World Nomads studiebeurzen

Gabriel Mungarrieta: De mix tussen wild en leven

Ver van zijn Australische roots ontwaakte Gabriel in een nieuw soort wildernis, een wildernis die leeft met de onmiskenbare energie van de wildste plekken van Afrika. Eerst geïnspireerd door de verhalen die zijn vader rond het kampvuur vertelde, ontdekte Gabriel zijn eigen stem door het vertellen van visuele verhalen. Zijn reis door Afrika onthulde een meeslepende parallel: de band tussen mensen en wilde dieren, niet vastgelegd in DNA, maar weerspiegeld in gedeelde gedragingen en vertrouwde maniertjes.

Veldnotities van Gabriel

De verwachtingen waren hooggespannen, maar de uitvoering was oppermachtig en de reis overtrof alle verbeelding. Vanaf het begin had Gabriel zijn hoofd op hol, in de hoop hun spoorzoeker Noel te overtreffen, niet alleen op zoek naar wilde dieren, maar ook naar onverwachte momenten.

Wie wel eens op safari is geweest, weet dat niemand kan tippen aan het arendsoog van getrainde spoorzoekers. Gabriel beschrijft zijn eerste dag als een "ongetemde chaos", van een luipaard die zijn prooi beschermt en twee neushoorns in een impasse, tot leeuwen die zich overgeven aan hun laatste jacht en een kielzog van gieren die boven hem cirkelen.

Te midden van de chaos ontstond een vonk van nieuwsgierigheid, van kinderlijke verwondering. Een olifantenkalf, nog geen zes maanden oud, dartelde met onvervalste vreugde in een waterpoel voordat het in het stof rolde en zijn kudde met beide liet vallen. Voor Gabriel was het een fascinerende parallel met onze eigen pasgeborenen: vol opwinding en ontzag terwijl ze de wereld ontdekken, zich nog niet bewust van de beproevingen en moeilijkheden. Een herinnering om te pauzeren en het leven te zien door de roze bril van een nieuw begin.

Naast vechtpartijen tussen leden van de groep en uitingen van dominantie, waren er ook rustige momenten. Stilte. Het gefluister van het hoge savannegras terwijl de zon zachtjes aan de horizon onderging en de wereld in warm licht baadde. De bijna stilte werd doorbroken door het speelse getuimel van leeuwenwelpen, een tedere herinnering aan de wildernis die hen omringde.

Ik kwam naar Afrika op zoek naar verhalen en die vond ik op de momenten dat de grens tussen wild en mens vervaagde. Ik vond moeders die liefhebben, kinderen die spelen, rivalen die vechten en individuen die zich verwonderen. Ik ontdekte dat ontzag geen menselijke uitvinding is, maar een universele taal.

Een kijkje achter de lens van Gabriel

Darcy Keely: Een creatieve reis

De in Australië geboren Darcy is een meester in het opnieuw uitvinden en is gevormd door vele hoofdstukken in zijn leven. Zijn jeugddroom om te filmen werd nieuw leven ingeblazen in Japan, waar hij schoonheid ontdekte in imperfectie en betekenis in over het hoofd geziene details. Dat perspectief reisde met hem mee naar Afrika en moedigde hem aan om momenten te omarmen zoals ze zich ontvouwden, twee keer gezien maar altijd nieuw.

Veldnotities van Darcy

Er is gewoon geen manier om voorbereid te zijn. Hoeveel artikelen je ook leest of hoeveel tassen je ook pakt, niets is te vergelijken met het moment zelf. Zittend in een wildvoertuig, voortrollend op de soundtrack van een dieselmotor, beleefde Darcy zijn eerste safari bij zonsopgang. De adem stokte in de koude lucht, de wereld stond stil bij hem. Stilte. Rust. Het besef: "Ik ben hier. Op dit moment. Maar één keer."

Later, glijdend over de Zambezi in een laaghangende boot, water binnen handbereik, kwam er nog een onvergetelijk moment. Vanuit het gras voor ons staken drie olifanten hun kop op. Niemand tilde een camera op. Iedereen bleef vol ontzag zitten.

Het leven op het voertuig weerspiegelde al snel het leven daarbuiten, mentorschap, kameraadschap, gedeelde lessen. Elke reiziger bracht verschillende sterke punten mee, die elkaar aanvulden in een groep van hun eigen makelij. Ontmoetingen met de lokale bevolking verdiepten de ervaring en onthulden nuances: de manier waarop de laatste zonnestralen de bomen pakten, het geluid van water tegen de oevers, het gekraak van een tak in de verte. Zelfs wedstrijden, zoals wie het verst Springbokkenstront kon spugen, werden deel van het verhaal.

Dat is de vreemde les van dit alles. Je denkt dat je naar Afrika gaat om de dieren te zien. Maar de dieren leren je juist hoe je al het andere moet zien.

Een kijkje achter de lens van Darcy

Galia Kleinburg: Wandelen in de voetsporen van reuzen

Ontwakend in het wilde hart van Afrika, ver van haar thuis in Mexico, begon Galia haar reis in Botswana. Vol verwondering, in gelijke delen opgewonden en overweldigd, was haar eerste dag een wervelwind. Maar toen de schemering viel, dook er een kudde olifanten op in de rivier, zich rehydraterend na de hitte. Wat ze toen nog niet wist, was hoe deze reuzen haar reis en haar hart zouden bepalen.

Veldnotities van Galia

Vanaf hun eerste kennismaking werden olifanten Galia's leermeesters. Elke kudde bracht zijn eigen energie met zich mee. Er was ontzag, er was voorzichtigheid en er was vrede. "Geloof me, een olifant naast je horen trompetteren kan angstaanjagend zijn." Maar onder hun grootte vond ze rust in de manier waarop ze bewogen: weloverwogen, langzaam, doelgericht.

Wat begon als nieuwsgierigheid verdiepte zich in lessen in contrast en verbinding. Ogen met zachtheid en begrip. Matriarchen getekend door leeftijd en uitdaging. Speelse kalveren vol vreugde. Reuzen die voedden, onderwezen, speelden, rouwden en soms chaos veroorzaakten. Voor Galia was het juist deze imperfectie die hen zo menselijk maakte.

Ook al zijn het enorme dieren, ik vond het geluid van hoe ze door de ritselende bladeren bewogen ongelooflijk rustgevend. En de manier waarop ze delicaat water dronken, dat was het meest ontspannende geluid van allemaal.

Een kijkje achter de lens van Galia

Klaar om te beginnen met het plannen van je Afrikaanse fotografiesafari?

Neem contact op met een van onze Afrika-safari-experts voor hulp bij het samenstellen van de beste fotografische Afrikaanse safari die bij jouw reiswensen past: